สวัสดีครับทุกคน เคยรู้สึกไหมครับว่าเวลาคุยงานกับหัวหน้า หรือตอนที่ต้องบรีฟงานน้อง ๆ ในทีม บางทีก็แอบคิดว่าเราพูดไม่รู้เรื่องหรือเขาไม่เข้าใจเราเองปัญหา Generation Gap ถือเป็นความเรื่องที่ทุกออฟฟิศต้องเจอครับ เมื่อคนทำงานต่าง Gen ต่างสไตล์ ต้องมาลุยโปรเจกต์เดียวกัน ความคิดเห็นที่ต่างมุมก็อาจบานปลายกลายเป็นความขัดแย้งในที่ทำงานได้
แต่วันนี้เราจะมาเปลี่ยนความต่างนั้นให้กลายเป็นจุดแข็งกันครับ ผมขอพาทุกคนไปหาทางออกผ่านเซสชัน ‘ต่าง GEN ต่างวัย ทำงานยังไงให้เวิร์ค’ ซึ่งได้รับเกียรติจาก คุณแพ – กนกกาญจน์ รินนะจิตต์ (Managing Director ของ Yell Bangkok) และ คุณประสาน อิงคนันท์ ที่จะมาแชร์อินไซต์ และเทคนิคบริหารคนต่างวัย ให้สามารถจับมือทำงานร่วมกันได้อย่างแฮปปี้ และดึงพลังสร้างสรรค์ของทุกรุ่นออกมาใช้ได้อย่างเต็มที่ผ่านบทความ ปัญหา Generation Gap ทำงานยังไงให้เวิร์ค พลิกความขัดแย้งให้เป็นพลังบวกในองค์กร ในงาน People Performance Conference 2026
Why the Generation Gap Is a Problem? ความขัดแย้งเกิดจากเลนส์ที่ต่างกัน
ลึก ๆ แล้วมนุษย์เรามักจะมีนิสัยแอบตัดสินคนอื่นซ่อนอยู่ข้างในเสมอครับ เวลาทำงานที่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์หรือไม่มีผิดถูกชัดเจน คนรุ่นใหญ่มักจะใช้ประสบการณ์ตัดสิน ในขณะที่คนรุ่นใหม่ก็อาจจะมองว่าสิ่งที่ผู้ใหญ่เลือกนั้นมันเชย
แต่ในความเป็นจริงแล้ว องค์กรจำเป็นต้องพึ่งพาทั้งสองมุมมองครับ แม้เด็กรุ่นใหม่จะเก่งเรื่องเทคโนโลยีและทำสไลด์พรีเซนต์ได้สวยแค่ไหน แต่เมื่อถึงเวลาไปเจอหน้าลูกค้า คนที่เป็นผู้ใหญ่กว่าจะมีทักษะในการอ่านบรรยากาศ ว่าลูกค้ากำลังชอบหรือไม่ชอบอะไร ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่ต้องอาศัยเวลาในการทำความเข้าใจว่าความต่างไม่ใช่ความผิดจึงเป็นบันไดก้าวแรกที่สำคัญที่สุดครับ
Flat Culture พีระมิดกลับหัวกฎการอยู่ร่วมกันแบบ Yell
พี่แพได้แชร์แนวคิดการบริหารองค์กรที่น่าสนใจมากครับ นั่นคือการใช้โมเดลพีระมิดกลับหัวผสมผสานกับการสร้างวัฒนธรรมแบบ Flat Culture ที่เอาเส้นแบ่งคำว่าเจ้านายกับลูกน้องออกไป ให้เหลือเพียงความสัมพันธ์แบบพี่กับน้องเพื่อเปิดพื้นที่ให้ทุกไอเดียครับ โดยมีการแบ่งบทบาทการทำงานที่สอดรับกันอย่างลงตัว ดังนี้ครับ
- รุ่นน้องต้องเปิดรับและลงมือทำ น้อง ๆ คลื่นลูกใหม่เปรียบเป็นรากฐานที่กว้างและเป็นกำลังสำคัญที่สุดขององค์กร แม้น้อง ๆ จะยังไม่มีประสบการณ์แต่มีพลังงาน หน้าที่หลักของวัยนี้จึงเป็นการทำตัวเป็นฟองน้ำที่เปิดกว้างลุยลงมือทำให้มากที่สุด ลองผิดลองถูก และที่สำคัญคือต้องไม่รีบเอาอีโก้หรือกรอบความคิดของตัวเองมาตัดสินว่าอะไรใช่ หรือ อะไรไม่ใช่เร็วเกินไปครับ
- รุ่นพี่ต้องแม่นยำและเปิดใจ เมื่อเติบโตขึ้นเป็นรุ่นพี่ พื้นที่ในการลงไปทำเองจะแคบลง แต่บทบาทจะถูกยกระดับขึ้นเป็นกัปตันที่ต้องมองภาพรวม วางกลยุทธ์ ตัดสินใจให้เด็ดขาด และคอยเป็นทางออกเมื่อน้องเจอปัญหา
พี่แพย้ำชัดเจนว่า ผู้ใหญ่ต้องระวังเรื่องของการเอาประสบการณ์มาสวมแว่นตาเลนส์แคบ ๆ แล้วใช้คำพูดตีกรอบว่า “พี่ทำมา 17 ปี มันต้องทำแบบนี้สิ” แต่หน้าที่ของคนเป็นพี่คือการถอยออกมาหนึ่งก้าว เคารพพื้นที่ของเด็ก ๆ คอยเป็นตาข่ายรองรับความเสี่ยง และปล่อยให้น้องได้โชว์ศักยภาพอย่างเต็มที่ครับ
Trust vs Opportunity สิ่งที่ต่าง Gen ต่างโหยหา
หลายคนอาจจะตั้งคำถามว่า ท้ายที่สุดแล้วเวลาที่คนต่างเจนต้องมานั่งทำงานโต๊ะติดกัน พวกเขาต้องการอะไรจากกันและกันแน่? จริง ๆ แล้วภายใต้กรอบความคิดที่ต่างกัน ทุกคนต่างมีความต้องการพื้นฐานที่รอให้อีกฝ่ายช่วยเติมเต็มครับ
- สิ่งที่รุ่นพี่โหยหา คือ ความเชื่อใจ และ การรู้สึกมีคุณค่า คนเป็นพี่ที่ผ่านการทำงานมาอย่างโชกโชน ไม่ได้ต้องการรักษาอำนาจไว้เสมอไปครับ แต่สิ่งที่พวกเขาต้องการลึก ๆ คือความเชื่อใจจากทีม พวกเขาอยากทำหน้าที่เป็นเซฟโซนให้น้อง ๆ กล้าเดินเข้ามาปรึกษา และต้องการความรู้สึกว่าประสบการณ์ที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิตการทำงานนั้น ยังคงมีคุณค่า และได้รับการยอมรับจากคนรุ่นใหม่ครับ
- สิ่งที่รุ่นน้องโหยหา คือ โอกาส และ คำชื่นชม เด็กรุ่นใหม่คือตัวแทนของแพสชันและไอเดียที่สดใหม่ สิ่งที่พวกเขาต้องการที่สุดจึงไม่ใช่คำสั่ง แต่คือโอกาสพื้นที่ว่าง ๆ ให้เขาได้ลองลงมือทำเพื่อพิสูจน์ตัวเองครับ
นอกจากนี้ พี่ประสาน ยังได้แชร์ว่า เด็กรุ่นใหม่เติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่การแข่งขันสูงลิ่วและเต็มไปด้วยความกดดัน การหมั่นชื่นชมและให้ฟีดแบ็กเป็นระยะจึงไม่ใช่การสปอยล์ให้เด็กอ่อนแอหรือเหลิงแต่อย่างใด แต่มันคือการ บำรุงรักษาต้นไม้ที่เติบโตมาในสภาพภูมิอากาศที่ต่างกัน การชื่นชมคือปุ๋ยชั้นดีที่ช่วยเติมความมั่นใจ ให้พวกเขาพร้อมผลิดอกออกผลได้อย่างสวยงามในยุคสมัยของเขานั่นเองครับ
Bias-Free Generation วัฒนธรรมการทำงานของ Yell
และเป้าหมายที่ต้องมีร่วมกันเพื่อป้องกันความขัดแย้งคือองค์กรต้องเซตขอบเขตและวัฒนธรรมการทำงานให้ชัดเจน พี่แพมีกฎเหล็กที่เรียกว่า “Bias-free generation” คือห้ามมีการแปะป้ายเด็ดขาดว่า “เด็กใหม่ก็แบบนี้แหละ” หรือ “พวกผู้ใหญ่ก็เป็นแบบนี้” เพื่อให้ทุกคนอยู่ร่วมกันอย่างเท่าเทียม
ส่วนพี่ประสานเสริมว่า สิ่งที่จะช่วยยึดเหนี่ยวทุกคนไว้ได้คือการหา “Common Purpose” ให้เจอ เช่น การกำหนดเส้นมาตรฐานของคุณภาพงานที่ทุกคนยอมรับร่วมกัน ว่าเราทำงานนี้เพื่อสร้างความภูมิใจ แม้ระหว่างทางอาจจะมีการกดดันหรือเถียงกันบ้าง แต่ถ้าทุกคนรู้ว่าเป้าหมายปลายทางคืออะไร สุดท้ายมันจะกลายเป็นผลลัพธ์ที่ทุกคนภูมิใจร่วมกันครับ
บทสรุป ปัญหา Generation Gap ทำงานยังไงให้เวิร์ค พลิกความขัดแย้งให้เป็นพลังบวกในองค์กร
และนี่คือ Key Takeaways เพื่อการทำงานข้าม Gen หลังจากที่ผมพาทุกคนเจาะลึกมาทั้งหมด ขอรวบยอดเป็น 5 ข้อคิดสำคัญที่น้องๆ และพี่ๆ สามารถนำไปปรับใช้ในการทำงานได้เลยครับ:
- สำหรับน้อง ๆ จงใจเย็น ๆ ให้โอกาสตัวเองเยอะ ๆ หากไอเดียที่เสนอไปยังไม่ถูกซื้อในวันนี้ ไม่ได้แปลว่ามันไม่ดี แต่ต้องอาศัยความอดทนและเวลาในการพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นถึงประโยชน์ของมัน
- สำหรับพี่ ๆ จงตัวเล็กลง ผู้ใหญ่ที่ทำตัวเล็กลง มักจะได้ใจเด็กมากขึ้น อย่าเขินอายที่จะแสดงความอ่อนแอ หรือบอกน้องตรง ๆ ว่า “พี่ไม่ไหว” เพราะมันคือการแสดงความเป็นมนุษย์ที่ช่วยลดกำแพงระหว่างวัยได้ดีเยี่ยมเลยครับ
- เคารพซึ่งกันและกันไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ การให้เกียรติและการรับฟังความคิดเห็นอย่างแท้จริงคือรากฐานสำคัญที่ขาดไม่ได้ครับ
- ตัดอคติเรื่องวัยทิ้งไป เลิกใช้คำพูดเหมารวมพฤติกรรมตาม Generation แล้วมองเพื่อนร่วมงานในฐานะ คนทำงานคนหนึ่ง
- หมั่นชื่นชมเพื่อเติมไฟ โดยเฉพาะผู้นำ ต้องรู้จักให้ฟีดแบ็กเชิงบวก ชื่นชมในความพยายามระหว่างทาง เพื่อรักษาขุมพลังที่สำคัญที่สุดในองค์กรเอาไว้
ท้ายที่สุดแล้ว ผมเชื่อว่าคนเราเปรียบเสมือนเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ผลิตขึ้นคนละยุคสมัย การบำรุงรักษาย่อมมีคู่มือที่แตกต่างกัน หากเราทุกคนยอมเปิดใจและปรับจูนเข้าหากันช่องว่างระหว่างวัยจะไม่ใช่หลุมพรางที่ทำให้งานสะดุด แต่จะกลายเป็น พื้นที่แห่งโอกาสที่พาองค์กรเติบโตไปข้างหน้าได้อย่างแน่นอนครับ
อ่านบทความเพิ่มเติมได้ที่นี่ครับ
